دانش مدیا
آرشیو

پیوند ها

:: راهنمای خرید :: شماره حساب ها :: شرايط و قوانين :: پرسشهای متداول
تماس با ما پورتال سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور
حمایت می کنیم
تازه های نقطه‌ ویرگول
آرشیو
تبلیغات
تعرفه ها
امروز : چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۹
سرطان خون (Blood Cancers)

انواع مختلف سرطان خون (Blood Cancers) بر تولید و عملکرد سلول های خونی تاثیر می گذارد. بیشتر این سرطان های خونی در مغز استخوان شروع به رشد می کنند. سلول های بنیادی درون مغز استخوان می توانند به سه نوع سلول خونی شامل سلول های قرمز خون، سلول های سفید خون و یا پلاکت ها تبدیل می شوند. در اکثر موارد سرطان خون فرآیند تولید سلول های خون توسط سرطان خون بهم ریخته و باعث می شود، مغز استخوان شروع به تولید کنترل نشده و غیرطبیعی بعضی از انواع سلول های خونی کند. این سلول های غیرطبیعی (سلول های سرطانی) باعث اختلال در عملکرد و توانایی خون شامل مبارزه با عفونت ها و یا خونریزی های شدید می گردد.

انواع سرطان خون
سرطان های خونی به سه دسته کلی تقسیم می شوند. این دسته ها شامل:
– سرطان خون لوکمی یا لوسمی (Leukemia)، این سرطان یکی از انواع سرطان های درون مغز استخوان بوده، واژه لوسمی به معنی خون سفید است و شامل تولید غیرطبیعی سلول های خونی سفید می شود. لوسمی یکی از چهار سرطان شایع در میان کودکان است. تعداد بالای سلول های سفید باعث اختلال توانایی این سلول ها در مبارزه با عفونت ها شده و همچنین باعث نقص توانایی مغز استخوان برای ساختن سلول های قرمز و پلاکت خون می شود.
– سرطان خون لنفومی (Lymphoma)، این نوع سرطان خون سیستم لنفاوی را که وظیفه آن دفع مایعات زیادی از بدن و همچنین تولید گلبول سفید خون است، تحت تاثیر قرار می دهد. لنفوسیت ها (Lymphocytes)، نوعی گلبول سفید هستند که وظیفه مبارزه با عفونت ها را برعهده دارند. افزایش تعداد سلول های لنفاوی باعث اختلال در سیستم ایمنی بدن می شود.

–  (Myeloma)، این نوع سرطان خون سلول های پلاسما را هدف قرار داده و مانع تولید آنتی بادی در بدن می شود و سیستم ایمنی بدن را در برابر عفونت ها ضعیف و حساس می کند.

سرطان خون لوسمی (Leukemia)
این سرطان یکی از انواع سرطان های درون مغز استخوان بوده، واژه لوسمی به معنی خون سفید است و شامل تولید غیرطبیعی سلول های خونی سفید می شود. لوسمی یکی از چهار سرطان شایع در میان کودکان است. تعدا بالای سلول های سفید باعث اختلال توانایی این سلول ها در مبارزه با عفونت ها شده و همچنین باعث نقص توانایی مغز استخوان برای ساختن سلول های قرمز و پلاکت خون می شود.
این نوع سرطان می تواند به دو شکل حاد و یا مزمن خود را نشان دهد. سرطان لوسمی مزمن آرام تر از نوع حاد آن پیشرفت می کند و نوع حاد آن نیاز به درمان سریعتری دارد. همچنین لوسمی به دو دسته دیگر به نام های لوسمی لنفوسیتی (lymphocytic) و لوسمی میلوئیدی (myelogenous) نیز تقسیم می گردد. منظور از لوسمی لنفوسیتی رشد غیرطبیعی در سلول های مغز استخوان که به لنفوسیت تبدیل می شوند بوده و نوع میلوئیدی نوعی از سلول های مغز استخوان را که تبدیل به سلول های خونی از جمله سلول های قرمز، سفید و پلاکت می شود، تحت تاثیر قرار می دهد. چهار دسته بندی اصلی سرطان خون لوسمی شامل:
 لوسمی لنفوسیتی حاد (ALL)
 وسمی میلوئیدی حاد (AML)
 لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL)
 لوسمی میلوئیدی مزمن (CML)
سرطان خون لوسمی در هر دو بزرگسالان و کودکان رخ می دهد، با اینحال نوع ۱ و ۲ آن بیشتر در بین کودکان معمول بوده و نوع ۱ و ۴ آن بیشتر در میان بزرگسالان شایع است.

علایم سرطان لوسمی
سرطان خون لوسمی معمولا در مراحل اولیه نشانه و علامتی ندارد، در مراحل پیشرفته تر این علایم می تواند شامل:
 خونریزی و کبودی، بخصوص خونریزی شدید
 عدم توانایی بدن در مبارزه با عفونت ها و بیماری های عفونتی متعدد و سخت
 کم خونی ناشی از سرطان خون لوسمی
 ورم کردن غدد لنفاوی
 ورم و ناراحتی در شکم
 کاهش وزن بدون هیچ دلیل خاص
 درد در استخوان ها و مفاصل
 تب، سرماخوردگی، تعریق شبانه و سایر علایم مشابه سرماخوردگی
 خستگی و ضعف
 لثه های ورم کرده و یا خونریزی لثه
 بزرگ شدن طحال و کبد

عواملی که خطر ابتلا به سرطان لوسمی را افزایش می دهند
دلیل خاص و شناخته شده ای برای انواع سرطان خون لوسمی وجود ندارد، با اینحال بنظر می رسد عواملی خطر ابتلا به این سرطان را افزایش می دهند، این عوامل شامل:
 قرار گرفتن در برابر سطوح بالای تشعشع
 قرار گرفتن پی در پی در برابر بعضی از انواع مواد شیمیایی (همچون بنزن)
 شیمی درمانی
 سندرم دون (DOWN)
 سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان
 سیگار کشیدن

تشخیص و درمان سرطان خون لوسمی
ممکن است پزشکتان برای مشخص شدن اینکه سرطان دارید یا نه برای شما آزمایش کامل خون (CBC) تجویز نماید. این آزمایش می تواند مشخص نماید که تعداد سلول های خون را مشخص کرده و درصورت میزان زیاد سلول این موضوع را نشان دهد. تعداد زیاد سلول سفید، یا تعدا بسیار کم سلول قرمز یا پلاکت می تواند نشانه ابتلا به سرطان خون باشد.اگر نتیجه ابتلای شما به لوسمی مثبت بود پزشکتان از یک آزمایش برداشتن بافت استخوا (بافت برداری یا biopsy) برای مشخص کردن نوع سرطان استفاده می کند.
درمان سرطان خون لوسمی بسته به سن، سلامت عمومی و نوع لوسمی متفاوت می باشد. پزشکتان ممکن است برای درمان شما از ترکیبی از درمان های مختلف شامل شیمی درمانی، درمان بیولوژیکی، رادیوتراپی و یا پیوند سلول های بنیادی استفاده نماید. برای افراد مبتلا به لوسمی حاد اغلب بدلیل سرعت رشد سرطان از شیمی درمانی استفاده می شود. اکثر افراد مبتلا به سرطان خون لوسمی حاد به درمان سریعا واکنش نشان می دهد.

پیشگیری از سرطان لوسمی
از آنجا که دلیل اصلی سرطان خون مشخص نیست پس نمی توان راه قطعی برای پیشگیری از ابتلا به این سرطان پیشنهاد نمود. با اینحال می شود از بعضی از انواع سرطان خون لوسمی با اجتناب از قرار گرفتن تشعشع، اجتناب از قرار گرفتن در برابر مواد شیمیایی و ترک سیگار و تنباکو پیشگیری نمود.

سرطان خون لنفومی (Lymphoma)
تقریبا نصف انواع سرطان خون سرطان خون لنفومی و یا سایر سرطان های وابسته به سیستم لنفاوی می باشند. این سیستم که مرکب از غدد لنفاوی در گردن، زیر بقل، ران، قفسه سینه و شکم است وظیفه دفع مایعات اضافی در بدن و تولید سلول های ایمنی بدن را بر عهده دارند. لنفوسیت ها (Lymphocytes)، نوعی گلبول سفید هستند که وظیفه مبارزه با عفونت ها را برعهده دارند. افزایش تعداد سلول های لنفاوی باعث اختلال در سیستم ایمنی بدن می شود.
این نوع سرطان لنفوم هوچکین و لنفوم غیر هوچکین تقسیم می شود. حدود ۱۲ درصد افراد مبتلا به سرطان خون لنفومی مبتلا به نوع هوچکینی آن می باشند.

علایم سرطان لنفومی
نشانه ها و علایم سرطان خون لنفومی شامل:
 ورم کردن غدد لنفاوی در گردن، زیر بقل و ران
 تب
 خستگی و ضعف
 کاهش وزن غیرقابل توجیه
 عرق کردن
 مشکل در نفس کشیدن و یا درد قفسه سینه
 خارش پوست و کهیر

عواملی که خطر ابتلا به سرطان لنفوم را افزایش می دهند
دلیل خاص و شناخته شده ای برای انواع سرطان خون لنفوم وجود ندارد، با اینحال بنظر می رسد عواملی خطر ابتلا به این سرطان را افزایش می دهند، این عوامل شامل:

فایل مطالب دارای تصویر می باشد

تاریخ: 1396/3/9 بازديد: 1,025 ادامه
بیماری سل

بیماری سل

سل یک بیماری عفونی واگیر می باشد . بیماری سل از سال های بسیار دور وجود داشته و افراد بسیار مشهوری نیز در دنیا به این بیماری مبتلا شده اند. این بیماری از قدیم در کشور ما شناخته شده بود. در گذشته به اشتباه تصور می کردند که نفرین کسی و یا شدت غم و غصه علت اصلی ابتلا به بیماری سل است .در کتاب های غربی به این بیماری توبرکولوز (Tuberculosis) و به اختصار «تی بی» (TB) گفته می شود.

بیماری سل یکی از مهمترین بیماریهای عفونی قرن حاضر می باشد که توانائی درگیر نمودن کلیه ارگان های بدن را دارد ولی ریه ها بیشتر به سل مبتلا می شوند.

از سال ۱۹۸۲ همه پزشکان دنیا معتقد بودند که این بیماری تا سال ۲۰۰۰ کنترل و بحث آن فقط محدود به کتب پزشکی خواهد بود، ولی این امید ده سال بیشتر به طول نیانجامد، به طوری که در سال ۱۹۹۳ این بیماری از طرف سازمان بهداشت جهانی به عنوان یک فوریت جهانی اعـــــلام می گردد.

بروز ۱۰ میلیون مورد جدید سل و درمان تنها دو سوم از آنها که متأسفانه در بیش از ۵۰ درصد موارد درمان ناقص بوده ، عمق فاجعه را در این سالها نشان می دهد.

بروز سه همه گیری از این بیماری در دو دهه اخیر دور نمای کنترل این بیماری را در آینده نزدیک بسیار مبهم نشان می دهد. ایجاد همه گیری بیماری ایدز و متعاقب آن سل مقاوم به دارو ، جهان کنونی را با تمام پیشرفت های عظیم در علم پزشکی از نظر کنترل بیماری سل ، بیش از یک قرن به عقب برگردانده است . امروزه در دنیا هر ساله بیش از ۸ میلیون نفر به این بیماری مبتلا می شوند و تاکنون یک سوم مردم جهان بدون آنکه احساس بیماری کنند به میکروب این بیمــاری آلوده شده اند.

عامل بیماری سل چیست ؟

میکروبی میله ای شکل (شبیه مداد) و بسیار کوچک به اندازه ۰۰۰۰۰۳/۰ متر وارد بدن شما شده که تنها توسط میکروسکوپ دیده می شود. به این میکروب میله ای شکل «باسیل سل» می گویند . باسیل سل چون بسیار کوچک می باشد ، به راحتی در هوا شناور می ماند . چون عامل این بیماری میکروب می باشد ، لذا ممکن است این بیماری از شما به افراد سالم منتقل گردد.

سل چگونه از بیمار به فرد سالم منتقل می شود ؟

میکروب سل به صورت ذرات ریز وارد هوا شده و نظیر سرماخوردگی منتقل می شود . این ذرات در صورتی که مبتلا به سل ریوی باشید توسط سرفه ،عطسه ، صحبت ، خنده و یا فریاد شما ، ایجاد و در هوا پخش می شوند . یک سرفه می تواند ۳۰۰۰ ذره میکروبی وارد هوا نماید و ۵ دقیقه صحبت کردن نیز همین تعداد ذره تولید می کند و عطسه نیز تعداد بیشتر ایجاد می نماید.

این ذرات میکروبی چون بسیار کوچک هستند ، در هوای موجود در هر فضای بسته برای مدت طولانی می توانند به طور معلق باقی بمانند. میکروب سل در خلط کاملاً خشک شده و یا در گرد و غبار معلق پس از ۸ تا ۱۰ روز از بین می رود. این میکروب در خاک سرد و سایه دار حداقل ۶ ماه زنده مانده و در خلط در حال پوسیدن و تجزیه ، هفته ها و ماهها مقاومت دارد. لذا هوای اطاق آلوده شده به میکروب سل توسط شما ، می تواند حتی در زمان غیاب شما نیز موجب انتقال بیماری گردد.

زمانی که فرد سالم در هوای آلوده به این ذرات میکروبی تنفس کند، میکروب سل را وارد ریه خود کرده و این میکروب خود را در عرض ۴۸ ساعت به نقاط مختلف بدن می رساند. ولی بعد از آن بدن دفاع کرده و اجازه گسترش و فعالیت را به میکروب سل نمی دهد.جهت انتقال بیماری سل ، تماس های طولانی و ورود تعداد زیاد میکروب سل نیاز است .انتقال میکروب سل از شما به اطرافیان بستگی به سه عامل واگیر بودن بیماری سل شما ، محیطی که تماس در آن اتفاق می افتد و مدت زمان تماس دارد. بهترین راه برای توقف انتقال، دوری شما از اطرافیان و شروع درمان دارویی می باشد.

شروع درمان دارویی در کاهش انتقال بیماری بسیار موثر می باشد به طوری که واگیری بیماری سل شما را سریعاً بعد از دوهفته از شروع درمان حتی در صورت مثبت بودن آزمایش خلط شما کاهش داده و در طول زمان مصرف دارو ادامه خواهد داد.

افرادی که به مدت طولانی در تماس نزدیک با بیماران مسلول واگیر می باشند بیشترین میزان خطر ابتلاء به سل را دارا هستند.

تماس نزدیک بیمار معمولاً با اعضای خانواده، هم اطاقی ، دوستان و همکاران رخ می دهد. این افراد به دلیل تماس با میکروسکوپ سل، در معرض خطر ابتلاء به عفونت سل می باشند.

مکان های پرازدحام ، کوچک ، سربسته ، کم نور ، بدون تهویه مناسب و مرطوب بهترین شرایط را برای تسهیل انتقال عفونت ایجاد می کنند.

تابش مستقیم آفتاب در عرض ۵ دقیقه باسیل سل را از بین می برد. لذا در کشورهای گرمسیر تماس مستقیم اشعه آفتاب روش مناسبی برای از بین بردن میکروب سل است . به همین دلیل گسترش و سرایت بیماری بیشتر در خانه ها یا کلبه های تاریک اتفاق می افتد.

آیا تمام افرادی که با میکروب سل آلوده شده اند به این بیماری مبتلا می شوند ؟

خیر. ورود میکروب سل به ریه ها مساوی با ابتلاء به سل نیست ، چون سیستم ایمنی بدن در مقابل این میکروب دفاع کرده و اطراف آن را یک دیواره محکم دفاعی کشیده و آن را غیرفعال و خفته می کند . لذا در این حالت در اکثر موارد فرد حتی متوجه ورود میکروب به بدن خود و این دفاع بدن در ریه های خود نمی شود. به خاطر همین است که تاکنون یک سوم مردم به این میکروب آلوده شده اند ولی خود از این موضوع اطلاع ندارند.

تنها در ۱۰% موارد این دیواره دفاعی به دلائل مختلف تخریب شده و میکروب های خفته و غیرفعال سل بیدار شده و شروع به تکثیر می کنند . در این زمان به دلیل فعالیت شدید میکروب سل بیمار دچار علائم بیماری سل می شود و در این مرحله به این فرد «بیمار مسلول» می گویند . پس فرد آلوده شده به میکروب سل (عفونت یافته) بیمار نبودهو کاملاً سالم می باشد. این فرد حتی میکرووب سل به دیگران منتقل نمی کند و احساس ناخوشی نیز نمی کند . رادیوگرافی ریه این افراد نیز کاملاً طبیعی خواهد بود. ولی این افراد تست پوستی سل (تست توبرکولین) مثبت دارند.

چه افرادی بیشتر ممکن است مبتلا به سل شوند؟

گروهی ازافراد جامعه نسبت به دیگران بیشتر در معرض ابتلا به بیماری سل هستند .این گروه از افراد را می توان به دو دسته تقسیم کرد، یک گروه افرادی هستند که بیشتر در معرض تماس با میکروب و گرفتن عفونت سل هستند و گروه دیگر افرادی را شامل میشوند که دچـــار عفونت شده اند و شانس بیشتری برای ابتلا به بیماری دارند.

گروه اول شامل :

– فرد در تماس نزدیک و مستمر با بیمار مبتلا به سل ریوی واگیر

– جوامع کم درآمد با خدمات بهداشتی ضعیف

– اشخاص متولد شده در مناطقی از جهان که بیماری سل شایع می باشد.

– افرادی که به مدت طولانی در مراکز خاص نگهداری می شوند (نظیرزندان ها و آسایشگاه های سالمندان ، پناهگاهها و …)

– افراد معتاد به مواد مخدر تزریقی

– گروههای دیگری از افراد جامعه که شیوع بالای بیماری سل دارند (نظیر کارگران مهاجر از کشورهای با شیوع بالا یا افراد بی خانمان)

– افرادی که تماس شغلی با بیماران مبتلا به سل دارند.

گروه دوم شامل :

– افراد مبتلا به عفونت HIV (ایدز).

– افرادی که در دوسال اخیر مبتلا به عفونت سل شده اند.

– افرادی که معتاد به مواد مخدر تزریقی هستند.

– افرادی که سابقه درمان ناکافی سل دارند.

– افرادی که در موقعیت های خاص طبی نظیر موارد زیر هستند :

– دیابت (بیماری قند)- بیماری سیلیکوز

– درمان طولانی با داروهای کورتن

– مصرف داروهای پیوند اعضاء (کاهنده سیستم ایمنی)

– سرطان سر و گردن

– سرطان خون و غدد لنفاوی

– نارسائی مزمن کلیوی

– پائین بودن وزن بدن (۱۰% یا بیشتر زیر میزان ایده آل)

– عفونت HIV(ایدز)، معتادان به مواد مخدر تزریقی ، عفونت در دو سال اخیر با میکروب سل

– افراد مبتلا به دیابت (بیماری قند) ۲ تا ۴ برابر افراد عادی مستعد به پیشرفت عفونت ســـل می باشند. بخصوص بیماران دیابتی وابسته به انسولین که به خوبی کنترل نمی شوند بیشتر در معرض خطر هستند.

سل کدام عضو بدن را مبتلا می کند و انواع آن کدام است ؟

این بیماری قادر است تمام اعضای بدن را مبتلا کند . بیشترین عضوی که در بدن مبتلا می شود ریه ها (شش ها) می باشند . لذا سل ریوی شایعترین نوع سل است. در صورتی که سل اعضای دیگر بدن را به جز ریه ها درگیر کند به آن سل خارج ریوی گفته شده که تحت نام همان عضو درگیر نامیده می شود. نظیر سل غدد لنفاوی یا سل استخوان یا سل ادراری یا سل مغز (مننژیت سلی) و غیره و …

انواع سل ریوی کدام است ؟

در سل ریوی اغلب خلط ایجاد می شود. اگر در آزمایش میکروسکوپی خلط بیمار میکروب سل مشاهده شد به آن سل ریوی خلط مثبت و اگر میکروب سل مشاهده نشود به آن سل ریوی خلط منفی می گویند .

آیا تمام انواع سل مسری بوده و به اطرافیان منتقل می شود؟

خیر . تنها بیمار مبتلا به سل ریوی خلط مثبت می تواند میکروب را در هوا پخش کرده و بیماری را به اطرافیان منتقل نماید. لذا در اکثر موارد سل ریوی خلط منفی و انواع سل خارج ریوی مسری نبوده و به دیگران منتقل نمی شوند.

بیماری افراد مبتلا به سل ریوی خلط مثبت تا چه زمانی به اطرافیان سرایت می کند؟

بیماری این افراد از زمانی که دچار سرفه و خلط شده اند تا ۲ هفته از شروع درمان دارویی ضد سل برای اطرافیان خطر سرایت دارد. بعد از آن این افراد هیچگونه خطری برای اطرافیان ندارند.

علائم انواع سل کدام است ؟

بیماری سل خود را به هر شکل ممکن است نشان دهد. در کشور ما که این بیماری شیوع نسبتاً زیادی دارد در بسیاری از موارد در تشخیص بیماری ، باید سل را به خاطر داشت . بیماری سل ممکن است شبیه بیماریهای دیگر تظاهر نماید. این تظاهرات ممکن است شبیه بیماریهای دیگر نظیر ذات الریه برونشیت ، آبسه ریوی ، سرطان و عفونت های قارچی باشد. بیمار مبتلا به بیماری سل می تواند دارای علائم عمومی ، ریوی یا وابسته به ارگان های دیگر بدن و یا ترکیبی از این موارد باشد.

علائم و نشانه های عمومی

بیماری سل معمولاً ایجاد علائم بیماری می نماید ، ولی بسیاری از بیماران حتی آنهایی که بیماری پیشرفته دارند، علائم خفیف و آهسته ای داشته که ممکن است به طور معمول در نظر گرفته نشود. تعدادی از بیماران مبتلا به سل خارج ریوی نیز در حقیقت ممکن است بدون علامت باشند. معمولاً بایددر بیماران یا افراد بدون علامت که علائم خفیف یا غیرواضح دارند، از طریق بررسی سابقه تماس، رادیوگرافی غیرطبیعی ریه ، واکنش مثبت تست سل و یا کشت مثبت میکروب سل پی به بیماری برد.

تاریخ: 1395/12/10 بازديد: 2,172 ادامه
مواد مخدر

مواد مخدر

مقدمه

تحقیق و پژوهش برای آگاهی و شناخت مجهولات و پی بردن به مسائل ناشناخته صورت می گیرد. در انسان میل به داشتن و کشف حقایق حالات فطری داشته و همین امر یکی از عوامل موثر در پیشرفت امر تحقیق و ایجاد روشهای مختلف بوده است.

انسان همواره برای رسیدن به مقصد و حل مشکلات راههای مختلف را تجربه می نماید و مناسب ترین راه و روش انتخاب می کند .

جامعه آماری مورد بررسی :

جامعه آماری مورد مطالعه بررسی معتادین بین سنین ۳۰-۲۰ سال مراجعه کننده به کلینیک تخصصی طلوع در مشهد در سال ۱۳۸۳ می باشد.

نمونه مورد مطالعه:

نمونه مورد مطالعه عبارتند از ۳۰ نفر از جوانان معتاد بین ۳۰-۲۰ سال مراجعه کننده به کلینیک تخصصی طلوع در مشهد که به صورت تصادفی از میان سایل مرجعه کنندگان انتخاب گردیده اند.

روش پژوهش:

این پژوهش جزء پژوهشهاهی توصیفی می باشد که مسائل و موضوعات را به همان صورت که قرار دارد توصیف می کند که به صورت میدانی و با پر کردن پرسشنامه انجام گرفته است.

فقر مادی هم در شرایط برخورداری از امکانات مالی مناسب به خاطر وجود انگیزه ها و گرایش هایی در جهت ارتکاب اعمال خلاف در آن که ناشی از تاثیرات محیط آلوده خانواده اعتیاد زده است، توجه به موقعیتشان واجد اهمیت و حساسیت وافری است.

اگر کودک خانواده معتاد علاوه بر مشکلات ناشی از اعتیاد اولیای خود با فقر مادی هم مواجه باشد با توجه به پس زمینه های منحط رفتاری که تحت تاثیر محیط در او شکل گرفته اند برای رفع این کمبود خود به سادگی ممکن است دست به سرقت و گاه کم فروشی بزند.

بررسی علل اعتیاد در ایران  نشان می دهد که خیلی از معتادان در خانواده افراد معتاد از قبیل پدر، پدربزرگ، مادربزرگ و غیره داشته اند.

اثر اعتیاد بر خانواده :

اهم عوارضی که بخاطر اعتیاد متعرض خانواده می باشد عبارتند از:

۱ – سردی کانون:

خانه معتادان سرد و بی رونق است . گرمی و حرارتی در آن به چشم نمی خورد. زن و شوهر نسبت به هم احساس بیگانگی دارند هم بدان خاطر که معتاد فقط متوجه خود و دنیای خویش و از دیگران بیگانه است و هم بدان علت که عمل او در مورد اعتراض همسر و مورد درگیری و انتقاد است.

این سردی از جهت دیگری هم به چشم می خورند. آن ضعف اقتصادی خانواده بعلت از میان رفتن توان کار و تلاش است هر چه که تولید می شود حرف تهیه مواد می گردد. در میان نتیجه هزینه های ضروری خانواده فرو می مانند. در جهت سوم توجه به آینده چنین زندگی شادابی و نشاط را از افراد می ستاند و خشونت و خوی حیوانی وارد عرصه حیات می گردند.

۲ – تاثیر منفی بر نسل :

پــدر یا مـادر مــعــتــاد دو گــونــه تــاثیــر بـر نــسـل می گذارند. یکی تاثـیــر وراثــتـی و آن دیــگــری تاثیری مـحـیـطـی، در جــنـبـه وراثــت بــایـــد گـــفــت فـســاد وقتی تصور جرم و مجرم تغییر کرد، مجازات نیز تجدید می شود یا باید تجدید شود.

در واقع وقتی جرم بیماری باشد مجازات درمان آن است و تصور آن به نحوی دیگر میسر نیست. بنابراین همه بحثهایی که درباره مجازات پیش می آید مربوط به این است که بدانیم چه باید باشد تا اثر درمانی داشته باشد اما وقتی جرم جنبه بیماری نداشته باشد. مجازات هم درمان آن نخواهد بود. یعنی اثر حقیقی مجازات را باید در جای دیگر جستجو کرد.

دیدگاهها و نظریه ها و مکاتب مختلف پیرامون انحرافات اجتماعی (اعتیاد)

۱ – دیدگاه آزادیخواه:

از این دیدگاه سوء استفاده از مواد مخدر نتیجه بی نظمی اجتماعی و اعتیاد عبارت از بیماری جسمانی یا روانی است. آزادیخواهان معتقدند که ترکیب عوامل اجتماعی (مانند محیط کار مناسب، جابجایی خانواده، مشکلات زنانشوئی) روان شناختی و جسمانی موجب بیماری می شود. با آنکه بیماری یک مشکل فردی است اما نمی توان فرد را مسئول آن نوع شرایط اجتماعی دانست که به احتمال زیاد قویا” در شکل گیری بیماری سهیم بوده است، به همین دلیل فرد را مجازات کرد.

آزادیخواهان اعتیاد به موادمخدر را نتیجه عوامل اجتماعی می دانند، اصرار دارند جامعه مسئولیت برنامه های پیشگیری و درمانی را بر عهده دارند.

۲ – دیدگاه محافظه کار:

از این دیدگاه استفاده سوء از موادمخدر زمانی به مشکل به حساب می آید که نهادهای موجود در جامعه را تهدید می کند به نظر محافظه کاران، چنانچه درمان دارویی توانایی افراد را برای ایفای نقش هایی که به عهده آنها واگذار شده افزایش می دهد. افراد حق دارند زیر نظر پزشک، دارو مصرف کنند تنها در صورتی که مصرف موادمخدر مانع از انجام کار کرد مناسب و شایسته افراد شود، استفاده از مواد یک مشکل تلقی می گردد.

جدول    ۱    : توزیع فراوانی نوع ماده مخدر مصرفی مددجویان

شرح            فراوانی  درصد فراوانی نسبی

تریاک              ۱۸    ۶۰%

هروئین             ۷     ۲۴%

شیره               ۵      ۱۶%

جمع             ۳۰     ۱۰۰%

 جدول  ۲    :‌ توزیع فراوانی نوع ماده مخدر توسط همسران مددجویان

شرح    فراوانی درصد فراوانی نسبی

تریاک  ۱۰      ۷۲%

هروئین ۲        ۱۴%

شیره    ۲        ۱۴%

جمع    ۱۴      ۱۰۰%

هدف و انگیزه پژوهش :

اهداف کلی تحقیق:

شناخت عوامل خانوادگی موثر در اعتیاد جوانان ۳۵-۲۰ مراجعه کننده به کلینیک طلوع در مشهد.

اهداف فرعی :

۱ – شناخت عوامل اقتصادی موثر در اعتیاد جوانان.

۲ – شناخت عوامل اجتماعی موثر در اعتیاد جوانان.

۳ – شناخت شیوه های تربیتی والدین در اعتیاد جوانان.

۴ – شناخت آشفتگی های خانواده در اعتیاد جوانان.

۵ – شناخت نوع ارتباطات خانواده در اعتیاد جوانان.

۶ – شناخت آسیبهای خانواده در اعتیاد جوانان.

۷ – شناخت بیماری های اعضاء خانواده در اعتیاد جوانان.

فرضیه های تحقیق:

۱ – بین عوامل اقتصادی و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

۲ – بین عوامل اجتماعی و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

۳ – بین شیوه های تربیتی والدین و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

۴ – بین آشفتگی های خانواده و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

۵ – بین آسیبهای خانواده و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

۶ – بین نوع ارتباطات خانواده و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

۷ – بین بیماری های اعضاء خانواده و اعتیاد جوانان رابطه وجود دارد.

تاریخ: 1395/11/26 بازديد: 818 ادامه
بیماری آلکاپتونوریا

بیماری ” آلکاپتونوریا ” نوعی بیماری ژنتیکی است که در اثر نارسایی در فرایند تجزیه‌ اسید آمینه‌های فنیل آلانین و تیروزین به وجود می‌آید. این بیماری پیامد کمبود آ نزیمی است که اسید همو جنتیسیک (آلکاپتون) را به اسید مالیل استواستیک تبدیل می‌‌کند. در اثر کمبود این آنزیم، که همو جنتیسیک اسید اکسیداز نام دارد، آلکاپتون در بدن بیمار انباشته می‌شود و از راه ادرار به بیرون راه می‌یابد. این نارسایی به بیماری خطرناکی نمی‌انجامد، اما وقتی ادرار در برخورد با هوا قرار می‌گیرد، آلکاپتون با اکسیژن واکنش می‌دهد که پیامد آن، تبدیل آلکاپتون به فراورده‌‌ای تیره رنگ است و این فراورده باعث تیره شدن رنگ ادرار می‌شود. از این رو، مردم عادی نوزادنی را که با این نارسایی به دنیا می‌آمدند، انسان‌هایی سیاه بخت و تیره روز می‌پنداشتند
آرچیبلد گرود با پژوهش گسترده‌ای که روی این بیماری انجام داد، به این نتیجه رسید که این نارسایی، به علت یک عامل ژنی نادر (با توارث مندلی) رخ می‌دهد و ازدواج بستگان درجه‌ی اول، زمینه‌ بروز این صفت نهفته و نادر را آماده می‌سازد.
برای این پژوهش بود که نظریه‌ “یک ژن، یک آنزیم” ، با نام این پژوهشگر گره خورد. البته، همان‌طور که در ادامه می‌خوانید، وی با گردآوری و تفسیر داده‌های به دست آمده از پژوهش‌های دانشمندان دیگری، به این مفهوم پایه‌ای دست پیدا کرد. در پژوهش‌های گرود، کم‌تر با طراحی آزمایش روبرو می‌شویم. در حقیقت، او با مشاهده و گردآوری اطلاعات توانست، فرضیه‌های خود را تا اندازه‌ای اثبات کند. سرانجام، زیست ‌شیمی‌دان‌ها با پژوهش‌ هایی که طی نیم سده انجام دادند، توانستند تصویر دقیق‌ تری از اساس بیماری آلکاپتونوریا عرضه کنند. در این مقاله، شما با شیوه‌ پژوهشی گرود آشنا می‌شوید و در می‌یابید که چگونه گردآوری داده‌ها و تفسیر آن‌ها به یک یافته‌ زیست‌شناسی می‌انجامد.

طرح مسئله
در سال ۱۸۹۸ میلادی، خانواده‌ای به دکتر گرود مراجعه کردند که ادرار کودکشان پس از برخورد با هوا، تیره رنگ می‌شد (پوشاک نوزاد در بخش جلو قهوه‌ای تیره تا سیاه می‌شد). سه سال بعد، کودک دیگری در همان خانواده به دنیا آمد که به همین بیماری دچار بود. مشاهده ‌های آغازین گرود نشان داد، این بیماری در خانواده‌ها تکرار می‌شود، یعنی اگر یکی از خویشاوندان نسبی این صفت را داشته باشد، احتمال بروز آن در خویشاوندان دیگر نیز هست. اما به طور معمول، والدین کودکان بیمار، این صفت را ندارند.

مسئله:
چرا ادرار کودکان دچار شده به آلکاپتونوریا، پس از برخورد با هوا، تیره می‌شود؟
آیا این بیماری ارثی است؟
الگوی توارث آن چگونه است؟

گردآوری اطلاعات:
در سال ۱۸۵۹، شیمیدان‌ها ثابت کردند در ادرار این بیماران ترکیبی به نام اسید همو جنتیسیک (آلکاپتون) وجود دارد که پس از واکنش با اکسیژن هوا، به ماده سیاه رنگی تبدیل می‌شود و ساختمان شیمیایی آن، شبیه ملانین (رنگیزه پوست) است.

پژوهشگران دریافتند:
۱- این مولکول در ادرار افراد سالم وجود ندارد.
۲- همه‌ بیماران از کودکی این نارسایی را دارند.
۳- تغییر رژیم غذایی، باعث تغییر مقدار آلکاپتون در ادرار نمی‌شود.

فرضیه سازی
داده‌های جدول نشان می‌دهد، بین سن بیماران و میزان ترشح اسید همو جنتیسیک (و در واقع، بیماری آلکاپتونوریا) ارتباطی وجود ندارد و مردها بیش از زن‌ها به این بیماری مادرزادی دچار می‌شوند. همچنین، گرود و پژوهشگران دیگر دریافتند، بین این بیماری و رژیم غذایی افراد، ارتباط معناداری وجود ندارد. از این رو، می‌توان نتیجه گرفت، این بیماری به اختلالی در واکنش‌های شیمیایی بیماران مربوط می‌شود و مبتلایان این نارسایی را از والدین خود به ارث برده‌اند.
فرضیه: اگر این نارسایی ارثی باشد، احتمال بروز آن در بستگان بیمار (برادرها و خواهرها) نیز وجود دارد.
بررسی فرضیه
آلکاپتون از کجا می‌آید؟
بررسی‌های گرود نشان داد، آلکاپتونوریا یک بیماری ارثی است. اما چرا در ادرار مبتلایان مقدار زیادی آلکاپتون وجود دارد؟ در آن زمان، شیمیدان ‌هایی که درباره‌ واکنش‌های زیست‌ شیمیایی مطالعه می‌کردند، می‌دانستند که آنزیم‌ها باعث سرعت این واکنش‌ها می‌شوند و در نبود آنزیم، این واکنش‌ها انجام نمی‌شوند. آنان نشان داده بودند که واکنش‌هایی زیست‌ شیمیایی زنجیره ‌وار انجام می‌شوند؛ به طوری که ماده‌ آغازین، نخست به چند ماده‌ میانی و سپس به فرآورده تبدیل می‌شود. هر کدام از مرحله‌های یک زنجیره‌ زیست‌ شیمیایی را یک آنزیم پیش می‌برد و اگر یکی از آنزیم‌ها وجود نداشته باشند، ماده‌ میانی، که آن آنزیم روی آن کار می‌کند، انباشته می‌شود و در صورتیکه در آب محلول باشد، با ادرار به بیرون راه می‌یابد.

فرضیه سازی
ساختمان شیمیایی اسید همو جنتیسیک شباهت زیادی به ساختمان شیمیایی اسید آمینه‌ تیروزین دارد. از این رو به نظر می ‌رسد، اسید همو جنتیسیک از این اسید آمینه به دست می‌آید. افراد دچار شده به آلکاپتونوریا، آنزیمی را که ماده‌ میانی آلکاپتون را به ماده‌ میانی دیگری تبدیل می‌کند، ندارند.
فرضیه: اگر این بیماری پیامد کمبود آنزیمی باشد که روی اسید همو جنتیسیک اثر می‌گذارد، پس میزان فعالیت این آنزیم باید در بیماران پایین باشد.
بررسی فرضیه ۲
پرسش۲: با توجه به شکل، آیا فرضیه ثابت می‌شود؟ ادرار والدین بیماران، پس از قرار گرفتن در معرض هوا به رنگ تیره در نمی‌آید. با وجود این، فعالیت آنزیم در آنان از افراد عادی کم‌تر است. این حقیقت را چگونه توجیه می‌کنید؟ اگر به هر سه گروه مقداری اسید همو جنتیسیک بخورانیم، انتظار دارید ترکیب ادرار آنان چه تغییری پیدا کند؟

۵۰ سال طول کشید تا با نمونه ‌برداری از کبد مشخص شد، فعالیت آنزیم‌های درگیر در تجزیه‌ اسید آمینه‌های فنیل آلانین و تیروزین در افراد سالم و بیمار، به جز آنزیم همو جنتیسیک اسید اکسیداز، یکسان است. این آنزیم همو جنتیسیک را به مالیل استواستیک تبدیل می‌کند و کمبود فعالیت آن، باعث انباشته شدن این اسید در سلول‌ها و سرانجام ترشح آن به ادرار می‌شود….

تاریخ: 1395/10/8 بازديد: 1,058 ادامه
زردزخم

زردزخم عبارت است از یک عفونت باکتریایی مسری و شایع پوست که لایه های سطحی پوست را متأثر می سازد. این عفونت معمولاً در پوست صورت ، بازوها و پاها به وجود می آید. زرد زخم می تواند در تمام سنین رخ دهد، اما در شیرخواران و کودکان شایع تر است . زرد زخم نوعی عفونت سطحی پوست است که توسط استرپتوکوک ها ، استا فیلو کوک ها ، یا هر دو ایجاد میشود . ضایعه زرد زخم به صورت ماکول قرمز و کوچک شروع می شود که به سرعت گسترش می یابد و وزیکول های نازکی روی آن به وجود می آید .

این وزیکول ها نیز به سرعت پاره می شوند و دلمه سستی به رنگ زرد عسلی روی زخم پوستی را می پوشاند . این دلمه به سادگی کنده می شوند و سطحی مرطوب و قرمز و صاف زیر آن مشاهده می گردد. این سطح قرمز به سرعت توسط دلمه زرد رنگ پوشیده می شود . در صورتی که زرد زخم در پوست سر ایجاد شود موهای سر به هم می چسبند که به این ترتیب می توان آن را از عفونت های قارچی پوست افتراق دارد.

نواحی باز پوست بدن ، صورت ، دستها ، گردن و اندامها شایعترین محلهای ابتلای زرد زخم هستند . زرد زخم نوعی بیماری مسری است که در اثر دست زدن به ضایعات با استفاده از حوله یا شانه آلوده به اگزودای (ترشحات چرکی) ضایعات می تواند به دیگر افراد خانواده سرایت کند .

زرد زخم در همه گروه های سنی مشاهده می شود ولی در کودکانی که بهداشت خوبی ندارند شایع تر است . زرد زخم در اغلب موارد به دنبال ابتلا به شپش سر ، گزش حشرات ، یا تماس با اگزودا مشاهده می گردد . بیماری زمینه ای، بهداشت نامطلوب و سوء تغذیه عوامل مستعد کننده به زرد زخم هستند .

زرد زخم تاولی bullous impetigo نوعی عفونت سطحی پوست است که توسط استافیلوکوک طلایی ایجاد می شود و با تبدیل ویزیکول های اولیه به تاولهای بزرگتر مشخص می گردد.
در واقع زرد زخم تاول زدن ودلمه پوست است که توسط یک عفونت باکتریایی ایجاد میشود.

سن
در کودکان شایعتر است.

جنس، ژنتیک و نحوه زندگی
عوامل خطر مهمی نیستند. بیماری تاولی زردزخم در نتیجه ورود باکتریها به پوست آسیب دیده، معمولاً در محل یک بریدگی، یک ناحیه اگزمایی یا یک تب خال بوجود می‌آید.

این وضعیت شدیداً مسری بوده. در اثر تماس بدنی منتشر میشود. در کودکان شایعتر است.

علایم شایع
یک بثور پوستی قرمز رنگ همراه با تاول های کوچک متعدد. بعضی از تاول ها حاوی چرک هستند و وقتی می ترکند، کروت های زردرنگی بر جای می مانند. تاول ها بیمار را اذیت نمی کنند، اما ممکن است خارش داشته باشند.
گاهی تب خفیف
علل
باکتری های استافیلوکوکی یا استرپتوکوکی (یا ترکیبی از این رو) که در لایه های سطحی پوست رشد می کنند و باعث عفونت می شوند.

  • عوامل افزایش دهنده خطر
  •  حساس بودن پوست به نور خورشید و مواد آزاردهنده و تحریک کننده پوست مثل صابون ها و مواد آرایشی
  • تغذیه نامناسب
  • وجود یک بیماری که باعث کاهش مقاومت بدن شده باشد.
  • آب وهوای گرم و مرطوب
  • محیط زندگی شلوغ یا غیربهداشتی
  • بهداشت نامناسب

پیشگیری
روزانه با صابون و آب حمام بگیرید.
ناخن ها را کوتاه نگاه دارید. تاول ها را نخارانید.
اگر بیماری در خانواده شایع شده است ، تمام اعضا را وادار کنید که از صابون ضدباکتری استفاده کنند.
هر کدام از اعضای خانواده باید از حوله جداگانه استفاده کنند، یا به جای این کار می توان موقتاً از حوله کاغذی یک بار مصرف استفاده نمود.
تیغ ریش تراش خود را با دیگران به طور مشترک استفاده نکنید.

علایم بیماری
زرد زخم می‌تواند در هر جایی از بدن ظاهر شود، اما معمولاً روی صورت به ویژه اطراف بینی و دهان ایجاد می‌گردد.
علایم زیر معمولاً طی یک دوره ۱-۲ روزه به وجود می‌آیند:

– در ابتدا، قرمزی پوست و تاولهای نازک پر از مایع ظاهر میشوند.
– تاولها در فاصله زمانی کوتاهی پس از تشکیل می‌ترکند و مایع زردی آزاد می‌گردد.
– پوست زیر تاولهای ترکیده، قرمز و ترشح‌دار میشود.
– تاولها خشک شده تا یک دلمه عسلی رنگ و خارش‌دار به وجود آید.
پچ تاولی اغلب پخش میشود. بدون درمان، این پچ ممکن است کاملاً بزرگ گردد..

عواقب مورد انتظار
با درمان در عرض ۱۰-۷ روز خوب می شود.

عوارض احتمالی
نفوذ عفونت به لایه های عمقی تر پوست (اکتیما یا سلولیت ). این امر ممکن است باعث بر جای ماندن جای عفونت شود. درمان این حالت نیز مشابه زرد زخم است .
گلومرولونفریت حاد (یک نوع بیماری که فیلترهای ریز کلیه را درگیر می کند).

مراقبت و درمان :
برای درمان معمولا از آنتی بیوتیکهای سیستمیک استفاده می شود . تجویز آنتی بیوتیک سیستمیک به منظور کاهش دادن سرایت بیماری، درمان عفونت عمقی و جلوگیری از گلومرولونفریت حاد ( عارضه ای که به دنبال عفونتهای استرپتوکوکی ایجاد می شود ) صورت می گیرد .

در زرد زخم غیر تاولی می توان بنزاتین پنی سیلین خوراکی تجویز کرد . زرد زخم تاولی با پنی سیلین مقاوم به پنی سیلیناز ( کلوکساسیلین ، دی کلوکساسیلین ) تحت درمان قرار میگیرد . برای تمیز کردن پوست و ترشحات و کم کردن تعداد باکتریها ( به منظور کاهش سرایت بیماری) داروهای ضد عفونی کننده موضعی مثل بتادین یا کلروهگزیدین تجویز می شود .

برای از بین بردن محل رشد باکتریها در مرکز ضایعه و پاک شدن ترشحات ( برای اینکه آنتی بیوتیک های موضعی به محل زخم برسد ) ضایعات زرد زخم را با آب و صابون می شوییم . پس از تمیز شدن دلمه ها ، آنتی بیوتیک موضعی مثل نئومایسین روی زخم مالیده میشود. درمان موضعی باید روزی چند مرتبه تکرار شود . در هنگام مراقبت از این بیماری باید از دستکش استفاده کرد .

درمان :

اصول کلی
بررسی های تشخیصی ممکن است شامل کشت پوست برای شناسایی میکرب عامل بیماری نیز باشند.
توصیه های ذکر شده در قسمت پیشگیری را به کار بندید.
ضایعات را با گاز و صابون ضد عفونی کننده به ملایمت مالش دهید. جوش های چرکی را بترکانید. تمام کروت ها را بردارید و تمام ضایعات را کاملاً پاک کنید و در معرض هوا قرار دهید. اگر کروت ها چسبیده باشند، آنها را در آب گرم صابون دار خیس کنید و با ملایمت مالش دهید.
سپس زخم ها را با گاز بپوشانید و گاز را به همان صورت درمان کنید حتی اگر مطمئن نیستید که زرد زخم باشند…

تاریخ: 1395/9/26 بازديد: 874 ادامه
هپاتیت C

هپاتیت C یک عفونت ویروسی است که به کبد حمله می کند و باعث ایجاد التهاب در آن می شود. اغلب افراد مبتلا به ویروس هپاتیت C (HCV) علایمی ندارند. در واقع، اغلب بیماران مبتلا به هپاتیت C از بیماری خود اطلاعی ندارند تا مدت ها بعد زمانی که آسیب کبدی از طریق آزمایشات پزشکی روتین مشخص گردد.

هپاتیت C یکی از انواع هپاتیت می باشد و معمولاً خطرناک ترین نوع هپاتیت محسوب می شود. هپاتیت C از طریق خون آلوده( معمولاً از طریق استفاده مشترک از سوزن آلوده برای تزریق مواد مخدر) منتقل می شود.

نشانه ها
هپاتیت C معمولاً در مراحل اولیه علایم و نشانه ای ندارد. زمانی که علایم و نشانه ها بروز می کنند، می توانند شامل موارد زیر باشند:

• خستگی
• تب
• حالت تهوع و کاهش اشتها
• دردهای مفصلی و عضلانی
• زرد شدن پوست و سفیدی چشم ها( یرقان یا زردی)

علت
هپاتیت C در اثر ویروس هپاتیت C (HCV) ایجاد می شود. این ویروس در اثر تماس با خون آلوده منتقل می شود.

عوامل خطر
در موارد زیر احتمال ابتلای فرد به هپاتیت C بیشتر می شود:

• تماس با خون آلوده به دلیل اقتضای شغلی مانند وارد شدن یک سوزن آلوده به پوست
• تزریق مواد مخدر
• ابتلاء به بیماری ایدز
• خال کوبی یا پیرسینگ در یک مکان غیربهداشتی و با استفاده از وسایل غیراستریل
• دریافت خون آلوده یا یک عضو آلوده
• دریافت فاکتورهای انعقادی آلوده
• تحت درمان دیالیز بودن به مدت طولانی
• متولد شدن از مادر مبتلا به هپاتیت C

عوارض
عفونت هپاتیت C که چندین سال طول بکشد می تواند باعث عوارض شدیدی شود مانند:

• سخت و زخم شدن بافت کبد(سیروز کبدی). ۲۰ تا ۳۰ سال پس از عفونت هپاتیت C، سیروز کبدی می تواند رخ دهد و عملکرد طبیعی کبد را مختل کند.

• سرطان کبد. تعداد کمی از افراد مبتلا به هپاتیت C ممکن است دچار سرطان کبد شوند.

• نارسایی کبدی. کبدی که در اثر هپاتیت C به شدت آسیب دیده باشد ممکن است کارایی کافی را نداشته باشد.

آمادگی برای ویزیت پزشک
شما باید به چه پزشکی مراجعه کنید؟
اگر فکر می کنید که خطر ابتلاء به هپاتیت C برای شما وجود دارد ابتدا به یک پزشک عمومی مراجعه کنید. اگر پزشک عمومی هپاتیت C را در شما تشخیص داد، ممکن است شما را به یک پزشک متخصص ارجاع دهد. پزشکانی که در درمان بیماری هپاتیت C تخصص لازم را دارند عبارتند از:

• پزشک متخصص در زمینه بیماری های کبدی(هپاتولوژیست)
• پزشک متخصص در درمان بیماری های عفونی

نحوه آمادگی برای ویزیت پزشک
به دلیل این که زمان ملاقات شما با پزشک کوتاه است و نیز به دلیل اینکه اغلب در این ویزیت در مورد زمینه های مختلفی صحبت می شود بهتر است شما برای این ملاقات از قبل آماده باشید. به منظور آمادگی برای ملاقات با پزشک سعی کنید اقدامات زیر را انجام دهید:

• قبل از ملاقات با پزشک از تمام محدودیت ها در مورد بیماری خود آگاه باشید. زمانی که با پزشک ملاقات می کنید از مواردی که باید از پزشکتان سؤال کنید اطمینان داشته باشید مانند محدودیت هایی که باید در رژیم غذایی خود ایجاد کنید.

• تمام علایمی را که داشته اید یادداشت نمایید. این موارد حتی می تواند شامل علایمی باشد که به علت مراجعه شما به پزشک مربوط نباشد.

• اطلاعات شخصی مهم خود را یاداشت نمایید. این اطلاعات می تواند شامل هر گونه استرس شدید یا تغییرات اخیر مهم در زندگیتان باشد.

• لیستی از تمام داروهایی را که مصرف می کنید تهیه کنید. این لیست حتی باید شامل ویتامین ها یا مواد معدنی باشد که مصرف می کنید.

• با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات به خاطر سپردن همه اطلاعاتی که پزشک در اختیار شما قرار می دهد مشکل است. فردی که همراه شما بوده است ممکن است مواردی را که شما فراموش کرده اید به یاد داشته باشد.

سؤالاتی که باید بپرسید
زمان شما در ملاقات با پزشک محدود می باشد، بنابراین تهیه یک لیست از قبل می تواند به شما کمک کند که بهترین استفاده را از زمان ببرید. به لیست پرسش های شما از مهم ترین سؤال تا کم اهمیت ترین آنها با توجه به زمان پاسخ داده می شود. در مورد هپاتیت C برخی سؤالات اصلی که لازم است از پزشک خود بپرسید شامل موارد زیر است:

• چه میزان ویروس هپاتیت C در بدن من وجود دارد؟
• آیا ویروس هپاتیت C به کبد من آسیبی وارد کرده است؟
• آیا نیازی هست من در مورد ابتلاء به سایر بیماری های کبدی مانند هپاتیت B آزمایشی انجام دهم؟
• آیا من نیاز به درمان عفونت هپاتیت C دارم؟
• چه درمان هایی برای بیماری من وجود دارد؟
• مزیت های هرکدام از این روش های درمانی چیست؟
• هر کدام از این روش های درمانی چه خطرات احتمالی را در پی دارند؟
• بهترین روش درمان بیماری من چیست؟
• من بیماری های دیگری نیز دارم. آیا این بیماری ها می توانند اثری بر درمان بیماری هپاتیت C من داشته باشند؟
• آیا نیازی هست که اعضای خانواده من در مورد ابتلاء به هپاتیت C آزمایش بدهند؟
• آیا امکان انتقال بیماری هپاتیت C من به اطرافیانم وجود دارد؟
• من از چه طریقی می توانم از ابتلای اطرافیانم به این بیماری جلوگیری کنم؟
• آیا نیازی هست من به پزشک متخصص مراجعه کنم؟
• آیا بروشور یا مطلب دیگری در این مورد دارید که به من بدهید؟ چه وب سایتی را در این مورد به من پیشنهاد می کنید؟
• زمان مراجعات بعدی من به شما را چه عاملی تعیین می کند؟
• آیا مصرف الکل برای من مانعی دارد؟
• من باید از مصرف چه داروهایی اجتناب کنم؟

علاوه بر پرسش هایی که آماده کرده اید تا از پزشک خود سؤال کنید؛ در زمان ملاقات با پزشک اگر موردی را متوجه نشدید می توانید از پزشک خود سؤال کنید.

چه انتظاراتی می توانید از پزشک خود داشته باشید؟
پزشک شما ممکن است سؤالاتی را از شما بپرسد. برای پاسخگویی به آنها آماده باشید تا زمان بیشتری برای پرسش های خود داشته باشید. پزشک شما ممکن است سؤالات زیر را بپرسد:

• چه زمانی علایم شما برای اولین بار شروع شد؟
• آیا به طور مداوم علایم را دارید یا علایمتان تنها گاهی اوقات بروز می کند؟
• شدت علایمتان چقدر است؟
• چه چیزهایی علایمتان را کاهش می دهد و بهتر می کند؟
• چه چیزهایی علایمتان را تشدید می کند و بدتر می کند؟
• آیا شما سابقه دریافت خون یا یک عضو را دارید؟ در این صورت این انتقال چه زمانی بوده است؟
• آیا بدون تجویز پزشک، دارویی تزریق می کنید؟
• آیا سابقه ابتلاء به بیماری هپاتیت یا یرقان را دارید؟
• آیا سابقه خانوادگی بیماری هپاتیت C را دارید؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر علایم یا نشانه هایی داشتید که سبب نگرانی شما شد، به پزشک مراجعه کنید.

آزمایش های تشخیصی

غربالگری برای هپاتیت C
آزمایش هپاتیت C در کسانی که در تماس با ویروس هپاتیت C هستند می تواند در شروع درمان ها یا به کارگیری توصیه های تغییر سبک زندگی به پزشکان کمک کند. این اقدام می تواند در کاهش آسیب کبدی در بیماران مؤثر باشد. این غربالگری به این دلیل توصیه می شود که عفونت هپاتیت C اغلب پیش از بروز علایم و نشانه ها در فرد می تواند منجر به آسیب کبدی گردد.

تاریخ: 1395/9/26 بازديد: 820 ادامه
هپاتیت B

هپاتیت B یک عفونت کبدی خطرناک است که ناشی از ویروس هپاتیت  B(HBV) می باشد. در برخی بیماران، عفونت هپاتیت B مزمن شده و منجر به نارسایی کبدی، سرطان کبد یا سیروز می شود. سیروز کبدی بیماری است که باعث زخم و سخت شدن پایدار بافت کبدی می شود.

اغلب بزرگسالان مبتلا به هپاتیت B حتی اگر علایم و نشانه های شدیدی داشته باشند، به طور کامل بهبود می یابند. احتمال مزمن شدن هپاتیت B در نوزادان و کودکان بیشتر است. اگرچه درمانی برای هپاتیت B وجود ندارد، یک واکسن می تواند از بروز بیماری پیشگیری کند. اگر فردی مبتلا به هپاتیت B باشد، باید اقدامات لازم را بکار گیرد تا از انتقال بیماری به دیگران پیشگیری کند.

نشانه ها

علایم و نشانه های هپاتیت B معمولاً حدود ۳ ماه پس از مبتلا شدن بیمار به عفونت ایجاد می شود و می تواند خفیف تا شدید باشد. علایم و نشانه های هپاتیت B می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درد شکمی
  • ادرار تیره رنگ
  • تب
  • درد مفاصل
  • کاهش اشتها
  • تهوع و استفراغ
  • ضعف و خستگی
  • زرد شدن پوست و سفیدی چشم ها( یرقان یا زردی)

بسیاری از نوزادان و کودکان مبتلا به هپاتیت B علایم و نشانه های این بیماری را هرگز تجربه نمی کنند. این مورد در خصوص بزرگسالان نیز صادق است.

علت

هپاتیت B در اثر ویروس هپاتیت  B(HBV) ایجاد می شود. ویروس هپاتیت B می تواند از طریق خون، مایع منی یا سایر مایعات بدن از فردی به فرد دیگر منتقل شود. زمانی که ویروس هپاتیت B وارد کبد فرد می شود، به سلول های کبدی حمله می کند و شروع به تکثیر می کند. این حالت باعث ایجاد التهاب در کبد شده و علایم و نشانه های عفونت هپاتیت B را ایجاد می کند.

مهم ترین راه های انتقال ویروس هپاتیت B عبارتند از:

  • تماس جنسی. اگر فرد با یک بیمار مبتلا به عفونت هپاتیت B تماس جنسی محافظت نشده داشته باشد و خون، بزاق، منی یا ترشحات واژن از بدن فرد بیمار وارد بدن وی شود، احتمال ابتلاء به بیماری هپاتیت B وجود دارد.

 

  • استفاده از سوزن مشترک. ویروس هپاتیت B به راحتی از طریق سوزن یا سرنگ های آلوده منتقل می شود.

 

  • سوزن های تصادفی. کارکنان بخش های مراقبت های بهداشتی، کادر درمان و کسانی که با خون انسان در تماس هستند، در معرض خطر ابتلاء به هپاتیت B قرار دارند.

 

  • مادر به جنین. ویروس هپاتیت B می تواند در دوران بارداری از مادر به جنین منتقل شود.

 

هپاتیت B مزمن و حاد

عفونت هپاتیت B ممکن است کوتاه مدت باشد(هپاتیت B حاد) یا زمان زیادی طول بکشد(هپاتیت B مزمن).

  • هپاتیت B حاد. این نوع هپاتیت B کمتر از ۶ ماه طول می کشد. در نوع حاد هپاتیت B، معمولاً سیستم ایمنی بدن فرد می تواند ویروس را نابود کند در نتیجه فرد بیمار در عرض چندین ماه کاملاً بهبود می یابد. اغلب بیماران بزرگسال مبتلا به هپاتیت B، هپاتیت B از نوع حاد دارند.

 

  • هپاتیت B مزمن. این نوع هپاتیت B، ۶ ماه یا بیشتر طول می کشد. زمانی که سیستم ایمنی بدن بیمار نمی تواند با ویروس مقابله کند، عفونت طولانی شده و ممکن است منجر به بیماری های خطرناک مانند سیروز و سرطان کبد شود. اغلب نوزادانی که با هپاتیت B متولد می شوند و بسیاری از کودکان ۱ تا ۵ ساله، مبتلا به نوع مزمن این بیماری می شوند. عفونت مزمن این بیماران ممکن است سال های طولانی به صورت ناشناخته باشد تا زمانی که فرد مبتلا به یک بیماری کبدی خطرناک شود.

 
 

عوامل خطر

در موارد زیر احتمال ابتلای فرد به هپاتیت B بیشتر می شود:

  • برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با بیش از یک فرد
  • برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با فرد مبتلا به ویروس هپاتیت B
  • ابتلاء به عفونت های مقاربتی مانند گنوره (gonorrhea) یا کلامیدیا (chlamydia)
  • هم جنس گرایی در مردان
  • استفاده از سرنگ مشترک برای تزریق های داخل وریدی
  • هم منزل بودن و زندگی کردن با یک فرد مبتلا به هپاتیت B مزمن
  • داشتن شغلی که فرد در تماس با خون انسان باشد
  • همودیالیز در مرحله نهایی بیماری کلیوی
  • سفر به مناطق با شیوع بالای هپاتیت B مانند آفریقا، آسیای مرکزی و جنوب شرقی آسیا و شرق اروپا

عوارض

هپاتیت B مزمن می تواند منجر به عوارض جدی و خطرناکی شود. این عوارض عبارتند از:

  • سخت و زخم شدن بافت کبد (سیروز کبدی). عفونت هپاتیت B می تواند باعث التهاب شود که در نهایت می تواند منجر به سیروز کبدی شود. سیروز کبدی می تواند عملکرد طبیعی کبد را مختل کند.

 

  • سرطان کبد. احتمال ایجاد سرطان کبد در بیماران مبتلا به هپاتیت B بیشتر است.

 

  • نارسایی کبدی. نارسایی کبدی حاد، بیماری است که در آن کبد نمی تواند عملکردهای اصلی خود را داشته باشد. در این شرایط، برای ادامه زندگی بیمار نیاز به پیوند کبد وجود دارد.

 

  • هپاتیت D. در بیمار مبتلا به هپاتیت B احتمال ابتلاء به سایر انواع هپاتیت مانند هپاتیت D بیشتر است. بدون سابقه ابتلاء به هپاتیت B، احتمال ابتلاء به هپاتیت D وجود ندارد. در صورت ابتلای همزمان به هپاتیت B و D ، خطر بروز عوارض هپاتیت بیشتر می شود.

 

  • بیماری های کلیوی. هپاتیت B می تواند باعث بیماری های کلیوی شود که ممکن است منجر به نارسایی کلیوی گردد. در کودکان مبتلا به بیماری های کلیوی، احتمال بهبودی بیشتر از بزرگسالان مبتلا به نارسایی کلیوی است.

 

آمادگی برای ویزیت پزشک

به دلیل این که زمان ملاقات شما با پزشک کوتاه است و نیز به دلیل اینکه اغلب در این ویزیت در مورد زمینه های مختلفی صحبت می شود بهتر است شما برای این ملاقات از قبل آماده باشید. در اینجا اطلاعاتی در اختیارتان قرار می گیرد که به شما کمک می کند برای ملاقات با پزشک آماده شوید و نیز انتظاراتی که باید از پزشک خود داشته باشید ارائه می شود.

  • قبل از ملاقات با پزشک از تمام محدودیت ها در مورد بیماری خود آگاه باشید. زمانی که با پزشک ملاقات می کنید از مواردی که باید از پزشکتان سؤال کنید اطمینان داشته باشید مانند محدودیت هایی که باید در رژیم غذایی خود ایجاد کنید.

 

  • تمام علایمی را که داشته اید یادداشت نمایید. این موارد حتی می تواند شامل علایمی باشد که به علت مراجعه شما به پزشک مربوط نباشد.

 

  • اطلاعات شخصی مهم خود را یاداشت نمایید. این اطلاعات می تواند شامل هر گونه استرس شدید یا تغییرات اخیر مهم در زندگیتان باشد.

 

  • لیستی از تمام داروهایی را که مصرف می کنید تهیه کنید. این لیست حتی باید شامل ویتامین ها یا مواد معدنی باشد که مصرف می کنید.

 

  • با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات به خاطر سپردن همه اطلاعاتی که پزشک در اختیار شما قرار می دهد مشکل است. فردی که همراه شما بوده است ممکن است مواردی را که شما فراموش کرده اید به یاد داشته باشد.

 

سؤالاتی که باید بپرسید

زمان شما در ملاقات با پزشک محدود می باشد، بنابراین تهیه یک لیست از قبل می تواند به شما کمک کند که بهترین استفاده را از زمان ببرید. به لیست پرسش های شما از مهم ترین سؤال تا کم اهمیت ترین آنها با توجه به زمان پاسخ داده می شود. در مورد هپاتیت B برخی سؤالات اصلی که لازم است از پزشک خود بپرسید شامل موارد زیر است:

  • آیا من مبتلا به هپاتیت B هستم؟
  • آیا ویروس هپاتیت B به کبد من آسیبی وارد کرده است؟
  • ویروس هپاتیت B تا چه حدی در بدن من گسترش پیدا کرده است؟
  • آیا ویروس هپاتیت B در بدن من باعث بیماری های دیگری مانند آسیب کلیوی شده است؟
  • آیا من نیاز به درمان عفونت هپاتیت B دارم؟
  • چه درمان هایی برای بیماری من وجود دارد؟
  • مزیت های هرکدام از این روش های درمانی چیست؟
  • هر کدام از این روش های درمانی چه خطرات احتمالی را در پی دارند؟
  • بهترین روش درمان بیماری من چیست؟
  • من بیماری های دیگری نیز دارم. چگونه می توانم تمام این بیماریها را در کنار یکدیگر به نحو احسن کنترل کنم؟
  • آیا نیازی هست که اعضای خانواده من در مورد ابتلاء به هپاتیت B آزمایش بدهند؟
  • آیا امکان انتقال بیماری هپاتیت B من به اطرافیانم وجود دارد؟
  • من از چه طریقی می توانم از ابتلای اطرافیانم به این بیماری جلوگیری کنم؟
  • آیا نیازی هست من به پزشک متخصص مراجعه کنم؟
  • آیا بروشور یا مطلب دیگری در این مورد دارید که به من بدهید؟ چه وب سایتی را در این مورد به من پیشنهاد می کنید؟
  • آیا نیازی هست من برای تشخیص سایر عفونت ها مانند هپاتیت C یا ایدز آزمایش دهم؟

چه انتظاراتی می توانید از پزشک خود داشته باشید؟

پزشک شما ممکن است سؤالاتی را از شما بپرسد. برای پاسخگویی به آنها آماده باشید تا زمان بیشتری برای پرسش های خود داشته باشید. پزشک شما ممکن است سؤالات زیر را بپرسد:

  • چه زمانی علایم شما برای اولین بار شروع شد؟
  • آیا به طور مداوم علایم را دارید یا علایمتان تنها گاهی اوقات بروز می کند؟
  • شدت علایمتان چقدر است؟
  • چه چیزهایی علایمتان را کاهش می دهد و بهتر می کند؟
  • چه چیزهایی علایمتان را تشدید می کند و بدتر می کند؟
  • آیا شما سابقه دریافت خون دارید؟
  • آیا داروی تزریقی دارید؟
  • آیا همسرتان مبتلا به هپاتیت B بوده است؟
  • آیا سابقه ابتلاء به بیماری هپاتیت را دارید؟

 

تاریخ: 1395/9/26 بازديد: 858 ادامه